Yootha ‘Mini-mini’ Wong Loi Sing: ‘Eigenlijk wil ik muziek maken’

Ze werd in één klap beroemd door haar rol als Mini-mini in Hoe duur was de suiker. Maar meer nog dan actrice, voelt Yootha Wong Loi Sing zich zangeres.

Met een bos weelderig kroeshaar, een innemende glimlach en een prachtige soulstem entertaint ze zaterdagavond een select gezelschap in Buitensociëteit Het Park. Nauwelijks voorbereid, bekent ze. Ze zingt dan wel al een leven lang met gitaarbegeleiding van haar vader Clyde, de drummer en de bassist kende ze tot vandaag nog niet. De setlist leest ze af van haar smartphone – onder andere Otis Redding, Jimi Hendrix en eigen werk – verder is maar aan weinig te merken dat ze vanochtend nog in Curaçao was voor de filmpremière daar.

Op hoge stilletto’s stapt ze zingend langs de luxe zetels, barkrukken en extra aangedragen jardinstoelen, gretig op zoek naar contact met haar publiek. Zelfverzekerd, spontaan en ongedwongen, zo lijkt het althans. Of is ook dit acteren? “Het doel is dat ik op het podium volledig mezelf ben, maar daar zijn gradaties in. Er zijn momenten dat ik wegzink in mijn emoties, dan ben ik helemaal weg van deze plek. Daarna switch ik weer, om een connectie te kunnen maken met het publiek. Met zowel acteren als zingen wil je een verhaal overbrengen. Dat kan ik alleen als ik het zo natuurlijk mogelijk doe.”

Onafhankelijk

De Rotterdamse, geboren uit twee Surinaamse ouders, staat momenteel volop in de spotlights. Vooral vanwege haar rol als Mini-mini, waarmee ze een nominatie voor een Gouden Kalf in de wacht sleepte. “Maar eigenlijk wil ik muziek maken. Daarbij heb ik het gevoel dat ik onafhankelijk ben. Acteren is ook leuk, maar je in een film vertolk je de visie van iemand anders. Een kant van mij heeft het nodig om ongefilterd mijn emoties kwijt te raken.”

Ik besef nu dat er geen grenzen zijn, alleen de blokkades die je zelf opwerpt.

Ze gelooft dan ook niet in talentenshows en dwingende platenmaatschappijen. “Het is niet zo dat je een maatschappij of opleiding nodig hebt om muziek te maken. Voor acteren geldt hetzelfde: ik heb ook geen toneelschool gedaan.” Ze lijkt daarin niet op Angel, haar karakter in Who’s in, who’s out, de Nederlandse dramaserie over studenten van een Fame-achtige muziekopleiding. Angel komt uit de Bijlmer en ziet muziek als haar way out, anders dan Yootha zelf: “Ik hoef er niet beroemd mee te worden, ik vind het gewoon fijn om emoties in muziek om te zetten.”

Jezelf blootgeven

Toch blijkt, na afloop aan de bar van Het Park, haar zelfverzekerdheid niet oneindig. “Hoe groot en stoer het ook klinkt, ‘eigen nummers’, ‘onafhankelijkheid’, ‘emotie’, jezelf blootgeven met muziek is het engste dat er is. Enger nog dan je uitkleden voor een film. Dat ik dat gedaan heb heeft wel mijn zelfvertrouwen een boost gegeven. Ik besef nu dat er geen grenzen zijn, alleen de blokkades die je zelf opwerpt. De film heeft me ook in een keer een nieuw netwerk opgeleverd, dat ik als zangeres kan gebruiken. Je moet jezelf nog steeds bewijzen, maar het helpt wel.”

Dinsdag vertrekt ze weer. Wat staat er dan op het programma? “Muziek heeft nu prioriteit. Er moet volgend jaar een album komen, in eigen beheer, maar optreden is belangrijker: ik moet een verhaal kunnen vertellen. Mijn ambitie is om de vrijheid te hebben om mooie dingen te maken. Ik kon laatst een rol krijgen zonder auditie te doen. Toen koos ik voor kwaliteit boven kwantiteit. Misschien blijkt straks dat ik het wel had moeten doen, en dat Hoe duur was de suiker mijn laatste film was. Dat is het risico dat je neemt; je moet je gevoel volgen.”

 

de Ware Tijd, 15 december 2013



Reacties zijn gesloten.